Psalm 123

1
Ik hef tot U, die in den hemel zit,
Mijn ogen op, en bid;
Gelijk een knecht ziet op de hand zijns heren,
Om nooddruft te begeren,
En 't oog der maagd is op haar vrouw geslagen,
Om hulp of gunst te vragen;
Zo slaan wij 't oog op onzen HEER', tot Hij
Ook ons genadig zij.
2
Geef ons gena, geef ons gena, o HEER',
En red ons tot Uw eer;
Wij zijn reeds moe van al de schampre woorden,
Die wij van smaders hoorden;
Ons treurig hart is moe van al het spotten,
En 't honend samenrotten
Der hovaardij, die needrigen veracht,
En weelderig belacht.

1
Tot U, Heer, mijn ogen hef ik altijd,
Die in den hemel zijt.
Zo de ogen eens knechts in zijn benauwen
Zijnen meester aanschouwen;
Zo de maagd ziet op harer vrouwe handen,
Wij ook in kruis en schanden
Zien zo op U, Heer, en wachten in nood
Uw hulp en goedheid groot.
2
Zijt ons nu genadig, o Heere mijn!
Wil ons barmhartig zijn;
De mensen al ons alzo gaar verachten
Dat wij in smaad versmachten.
Wij zijn der stouten spot aan alle zijden,
Wij zijn tot dezen tijden
Van de hovaardigen zeer fel en kwaad
Veracht en gans versmaad.